باید ها و نباید های درمان زخم

باید ها و نباید های درمان زخم

استفاده از درمان مناسب و صحیح، به معنای تفاوت بین بهبود سریع یا طولانی، کاهش درد یا افزایش آن، زمینه ایجاد عفونت یا پیشگیری از عفونت است. بسیاری از رفتار ها و تصورات نادرست در رابطه با درمان زخم ها که با پیشرفت علم و تحقیقات بیشتر، صحت آن ها رد شده است، همچنان توسط مردم استفاده و توصیه می شود.

 

باید ها و نباید های درمان زخم

 

در این جا برخی از باید ها و نباید ها برای مدریت زخم های باز مرور می شود.

 

باید ها:

 

تمیز کردن و ضد عفونی کردن زخم بلافاصله پس از ایجاد آن

عفونت ها نه تنها با قرار گرفتن زخم در معرض باکتری ها و دیگر پاتوژن ها، بلکه از طریق تماس عامل ایجاد کننده زخم با سطح نیز ممکن است ایجاد شوند. به عنوان مثال، شاخه درختی که سبب ایجاد بریدگی و زخم شود می تواند به اندازه یک چاقوی آشپزخانه دارای باکتری باشد و این باکتری ها در همان ابتدا به زخم وارد می شوند.

بنابراین لازم است که زخم پس از ایجاد با استفاده از مواد پاک کننده و ضدعفونی کننده، از آلودگی عاری شود. استفاده از بتادین و یا شست و شوی ملایم با اب و صابون، و در صورت در دسترس نبودن این موارد محلول آب نمک، می تواند زخم را ضد عفونی کند. باید توجه داشت که هرگونه آلودگی که ممکن است در زخم باقی مانده باشد با استفاده از موچین استریل برداشته شود. در صورت عمیق بودن زخم و پراکندگی عوامل آلوده کننده، مراجعه به پزشک برای حذف آلودگی ضروریست.

 

اعمال فشار بر زخم

متوقف کردن خونریزی می تواند از کم خونی و ضعف سیستم ایمنی بدن جلوگیری کند. پس از شست و شوی زخم و استفاده از گاز استریل، زخم باید با استفاده از پارچه ای تمیز خشک شده و سپس اعمال فشار به مدت یک تا پنج دقیقه برای جلوگیری از خونریزی انجام شود. در صورتی که باز هم خونریزی ادامه داشته باشد مراجعه به پزشک ضروریست.

 

پانسمان زخم ها و حفظ رطوبت

گرچه تصور اکثر افراد این است که زخم باید باز گذاشته شود تا سریع تر بهبود بیابد, محققان به این نتیجه رسیده اند که بستن زخم درحالی که رطوبت آن حفظ شود موثر تر خواهد بود. دکتر جورج وینتر مقاله ای را منتشر کرده که نشان می دهد زخم هایی که با پانسمان و رطوبت محافظت شده بودند، در عرض 12 الی 15 روز بهبود یافتند، در حالی که همان نوع زخم در صورتی که در مجاورت هوا بود، 25 الی 30 روز زمان برای بهبودی نیاز داشت.

با اعمال پانسمان از ورود آلودگی ها و میکروارگانیسم ها به زخم و ایجاد عفونت پیشگیری می شود. و با حفظ رطوبت نیز زمینه برای رشد مجدد و ترمیم بافت و پوست، فرآهم تر می شود.بنابراین توصیه می شود زخم ها با استفاده از پانسمان های نوین و پیشرفته مانند فیلم ها و هیدروژل ها پوشیده شوند. باید توجه داشت که پانسمان ها روزانه تعویض شده و پانسمان های جدید و تازه استفاده شود. عوض نشدن پانسمان خود می تواند زمینه حجوم میکروارگانیسم ها را فراهم کرده و زخم را عفونی کند.

 

نباید ها

 

استفاده از ضدعفونی کننده های قوی برای شستن زخم

گرچه استفاده از ضدعفونی کننده برای پیشگیری از عفونت الزامیست، اما ضد عفونی کننده هایی مانند الکل، پراکسید هیدروژن یا ید برای زخم های سطحی مناسب هستند و استفاده از آن ها در بافت های زیرین می تواند سبب وارد آمدن آسیب شود. استفاده پراکسید هیدروژن گرچه زخم ها را ضد عفونی می کند، اما هم چنین بافت های نازک را نیز از بین ببرد.

 

نایده گرفتن زخم هایی که در طول زمان بهبود نمی یابند یا تشدید می شوند

بیشتر زخم های جزئی با درمان شدن طی یک تا سه هفته بهبودی کامل می یابند. با این حال برخی از زخم ها پایدار بوده و به نظر می رسد بهبود نیافته یا حتی بدتر می شوند. برخی عواملی که سبب بهبود نیافتن زخم می شوند:

  • التهاب بیش از حد که می تواند بر ناحیه اطراف زخم تاثیر بگذارد
  • عفونت که با بوی نامطبوع احساس گرما درد و سایر علائم می تواند روند بهبود زخم را متوقف کند
  • شرایط و بیماری های خاص سوء تغذیه بیماری های خود ایمنی و ضعف سیستم ایمنی می توانند سبب آهسته شدن روند بهبود زخم شوند.

اگر به هر دلیل زخم های جزئی طی 3 هفته یا بیشتر بهبود نیافته یا تشدید شوند، مراجعه به پزشک و بررسی علل آن و پیشگیری از بروز عوارض جانبی ضروریست.

استفاده از آنتی بیوتیک های موضعی برای درمان می تواند سبب ایجاد مقاومت باکتریایی شود. استفاده از آنتی بیوتیک ها باید تحت نظر پزشک باشد.

استفاده خودسرانه از کورتون های موضعی نیز می تواند سبب بروز عوارض جانبی جدی شود.

 

source: advancedtissue.com

 

درمانگر زخم در تهران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *