نحوه ی تشخیص عفونت زخم پای دیابتی

نحوه ی تشخیص عفونت زخم پای دیابتی

 

 

نحوه ی تشخیص عفونت زخم پای دیابتی

 

 

ارزیابی

  1. در ارزیابی اولیه: بر اساس علائم محلی یا سیستمیک یا علائم التهاب، به صورت بالینی تشخیص داده می شود.
  2. چک کردن علائم حیاتی و انجام آزمایش خون مناسب. لحاظ شمارش گلبول های سفید در آزمایش خون حائز اهمیت است چرا که این تعداد ممکن است بر اساس علائم بالینی کمتر از حد انتظار باشد، زیرا گلوکز خون بالا می تواند باعث سرکوب سیستم ایمنی شود.
  3. پرفیوژن شریانی را بررسی کرده و در مورد اینکه آیا ارزیابی بیشتر عروق و یا ترمیم مجدد عروق مورد نیاز است یا خیر تصمیم گیری نمایید.
  4. ارزیابی دقیق یک زخم پای دیابتی معمولا در ابتدا نیاز به دبریدمان هر گونه بافت مرده دارد تا بتوان زخم را به طور کامل مشاهده نمود. پس از دبریدمان می توان عمق و میزان زخم و عفونت (محل، بوی بد، عفونت، اریتما و تورم اطراف برای مشخص کردن شدت) را بررسی و ارزیابی نمود.
  5. یک عفونت با فضای عمیق ممکن است فاقد علائم سطحی باشد. پزشک باید این امکان را در یک بیمار با موارد زیر در نظر بگیرد:

 

  • شواهدی از مسمومیت سیستمیک
  • التهاب دور از زخم پوست
  • عفونت پایدار بدون بهبود زخم یا افزایش نشانگرهای التهاب، علیرغم درمان ظاهرا مناسب
  • بدتر شدن گليسمی که قبلا کنترل شده است
  • درد در پایی که قبلا بی حس بوده است

 

معاینه میکروبیولوژی

  1. نمونه گیری از بافت و کشت آن.
  2. اگر چوب پنبه تنها روش در دسترس است، پس از دبریدمان و پاك كردن زخم بايد از آن استفاده کرد.
  3. کشت های خون فقط برای عفونت های شدید زمانی که نشانه هایی از علائم سیستمیک سپسیس وجود دارد، انجام می شود.
  4. عفونت حاد در بیماری که قبلا درمان نشده است.
  • کوکی های گرم مثبت هوازی اغلب به عنوان یک عفونت تک میکروبی.
  1. زخم های عمیق یا مزمن.
  • غالبا حاوی چند میکروب، از جمله باکتری های بی هوازی گرم منفی و باکتری های بیهوازی اجباری است.

 

تصویربرداری

  1. در همه بیمارانی که دچار عفونت پای دیابتی جدید شده اند، باید رادیوگرافی ساده از پای آسیب دیده برای شناسایی ناهنجاری های استخوانی (دفرمه شدن، تحلیل رفتن) و همچنین گاز بافت های نرم بافتی و عوامل خارجیپرتو نارسان بدست آید.
  2. رادیوگرافی های متوالی باید به منظور بازشناسی تغییرات استخوانی بالقوه در مواردی که دوره بهبود به آرامی پیشرفت می کند یا زمانی که علائم بدتر می شوند، انجام گیرد.
  3. برای افرادی که نیاز به تصویربرداری اضافی دارند، به ویژه هنگامی که بیمار مشکوک به وجود آبسه های نرم بوده و یا تشخیص استئومیلیت نامشخص مانده است، توصیه می شود از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) استفاده شود. اگر رادیوگرافی نامطلوب باشد MRI ابزار تشخیصی ارزشمند با حساسیت و دقت بالا برای استئومیلیت است.
  4. در فاز حاد، آرتروپاتی عصبی charcot ممکن است از لحاظ بالینی مشابه استئومیلیت به نظر برسد. یافته های MRI با یک عفونت به طور کلی شامل تجمع مایعات در بافت نرم، حفره های زخم و تورم انتشاری مغزی می شود.

 

تشخیص استئومیلیت پای دیابتی

  1. تشخیص قطعی عفونت استخوانی معمولا نتیجه مثبتی از کشت استخوانی از یک نمونه استخوان یا یافته های بافت شناختی مطابق با عفونت استخوانی (سلول های التهابی، نکروز) است. وقتی که استخوان برای درمان استئومیلیت دبریدمان می شود، توصیه می کنیم نمونه ای برای کشت و بافت شناسی به آزمایشگاه ارسال کنید.
  2. برای زخم باز عفونی یک آزمایش کاوش استخوان انجام می شود. در بیمارانی که در معرض خطر ابتلا به استئومیلیت هستند، جواب آزمایش منفی به طور عمده استئومیلیت را رد می کند در حالی که در یک بیمار پر خطر*، در اکثر موارد نتیجه این آزمایش مثبت است.
  3. اگر نتایج مثبتی در ترکیب آزمایشات تشخیصی مانند کاوش استخوان، نشانگرهای التهابی سرم، اشعه ایکس ساده، MRI یا اسکن رادیونوکلوئید وجود داشته باشد، تشخیص احتمالی عفونت استخوانی معقول است.
  4. در زخم هایی که برای مدت طولانی وجود دارند حتی اگر جواب کاوش آزمایش استخوان منفی باشد می بایست وجود استئومیلیت رد شود و همچنین عکسبرداری اشعه ایکس نیز باید انجام شود.

 

* بیماران دارای ریسک بالا عبارتند از:

  • زخم های بزرگ، گسترده و یا عمیق
  • زخم هایی که بر روی مناطق استخوانی هستند
  • زخم با بهبود تاخیردار
  • استخوان نمایان
  • عفونت های مکرر بافت نرم
  • تخریب استخوان رادیوگرافی

 

درمان های جراحی برای زخم های پای دیابتی

مداخلات جراحی فوری معمولا در موارد آبسه های عمیق، سندرم کمپارتمان و تقریبا تمام عفونت های بافت نرم نکروزی ضروری است.

  1. مداخله جراحی معمولا در موارد استئومیلیت با انتشار عفونت به بافت نرم، ناپدید شدن پاکت های بافت نرم، تخریب پیشرفته استخوان در عکس اشعه ایکس یا استخوان خارج شده از زخم توصیه می شود.
  2. هنگامی که زخم یک اسکار خشک داشته باشد به خصوص در پای اسکیمی، اغلب بهتر است از از تخریب بافت مرده جلوگیری شود.
  3. برداشتن استخوان و قطع عضو اغلب در زمان وجود نکروز زیاد بافت نرم زیاد، استئومیلیت و یا جهت فراهم آوردن عملکرد بیشتر پا مورد نیاز است.

 

source: idf.org

 

درمانگر زخم در تهران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *