سالیانه افراد زیادی مورد حمله حیوانات قرار گرفته و توسط آن ها گزیده و گاز گرفته می شوند. حیواناتی مانند مرغ و خروس، خزندگان و بزها، به طور طبیعی میکروب های بیماری زا برای انسان را در بدن خود حمل می کنند. حیوانات دیگری مانند جوندگان، خفاش ها و پستانداران نخستین مانند میمون ها و گوریل ها نیز می توانند ناقلین میکروب های بیماری زا باشند. حیوانات مختلف حتی آن هایی که اهلی بوده و با انسان ها ارتباط نزدیکی دارند در صورتی که احساس کنند خودشان یا فرزندانشان در خطر هستند ممکن است به انسان حمله کنند. جالب است بدانید که بر طبق آمارها حملات حیوانات اهلی به مراتب بیشتر از حملات حیوانات وحشی است و عفونت های حاصل از گاز گرفتگی ممکن است به بیماری های جدی یا مرگ بیانجامند. در این مقاله متداول ترین روش های انتقال بیماری از حیوانات به انسان بررسی می شوند. مسیرهای انتقال بیماری گاز گرفتگی و خراش گاز گرفتگی توسط پستانداران خاصی که هنگام سفر به کشورهای خارجی ممکن است با آن ها مواجه شوید (مانند میمون، سگ، خفاش و جوندگان) خطر عفونت های جدی را به همراه دارد. بزاق این حیوانات ممکن است آنقدر آلوده به عوامل بیماری زا باشد که برای ایجاد عفونت حتی یک خراش کوچک نیز کافی باشد. جلوگیری مسافران قبل از عزیمت باید واکسن کزاز و هاری دریافت کنند. مسافران هرگز نباید سعی کنند به حیوانات (چه حیوان خانگی باشند چه حیوان وحشی) دست بزنند یا به آن ها غذا بدهند خصوصاً در مناطقی که هاری در آن ها شایع است. والدینی که به همراه کودکان خردسال خود سفر می کنند باید در اطراف حیوانات با دقت مراقب فرزندشان باشند زیرا احتمالاً گزیدگی در کودکان بسیار بیشتر بوده و شدت آسیب در آن ها بیشتر است. در صورت گزیدگی توسط حیوانات چکار کنیم؟ برای جلوگیری از عفونت کردن محل گزیدگی یا خراش، باید به سرعت آن را با آب و صابون تمیز کرد. زخم های آلوده به بافت نکروزه، خاک یا سایر مواد خارجی باید فوراً توسط کادر پزشکی دبرید شوند (دبریدمان به حذف پوست مرده یا عفونی شده از روی زخم برای کمک به بهبود زخم گفته می شود). برای درمان گزیدگی یا خراش توسط سگ یا گربه معمولاً آنتی بیوتیک تجویز می شود؛ زیرا این زخم ها ممکن است منجر به عفونت های موضعی یا سیستمیک شوند. مراقبت از زخم به ویژه در موارد مشکوک به هاری یا کزاز بسیار اهمیت دارد. کادر پزشکی باید مسافری که دچار گزیدگی یا خراش توسط حیوان شده است را به دقت معاینه کنند (خصوصاً اگر حیوان بی دلیل به فرد حمله کرده باشد)؛ پس از معاینه در صورت نیاز به فرد واکسن هاری تزریق می شود. بیماری هاری در اغلب موارد در سگ ها، حیوانات گوشت خوار و خفاش ها دیده می شود، اما در پستانداران نخستین (مانند میمون ها) و جوندگان نسبتاً نادر است. با این همه، مسافران در صورت گزیدگی توسط هر حیوانی باید به پزشک مراجعه کنند. اگر فرد توسط میمون گاز گرفته شود خطر آلودگی با ویروس B PEP وجود دارد. افرادی که در معرض خطر بیماری کزاز قرار دارند، اما واکسینه نشده اند به یک دوز از واکسن حاوی توکسوئید کزاز (Tdap ، Td یا DTaP) نیاز خواهند داشت. این امر همچنین برای افرادی که از زمان آخرین واکسن شان بیش از 5 سال می گذرد یا افرادی كه کمتر از 3 بار واكسن كزاز زده اند نیز صدق می كند. مارگزیدگی، نیش حشرات یا گونه های آبزی زهراگین مارگزیدگی معمولاً در مناطقی که جمعیت های متراکمی از مارها وجود دارد مانند جنوب شرقی آسیا، جنوب صحرای آفریقا و مناطق استوایی قاره آمریکا اتفاق می افتد. 25 -40 درصد از مارگزیدگی ها منجر به علائم شدیدی نشده و چندان خطرناک نیستند. نیش عنکبوت و عقرب دردناک بوده و ممکن است در کودکان و خردسالان منجر به بیماری و مرگ شود. سایر حشرات، مانند پشه ها و کنه ها می توانند منجر به انتقال عفونت ها به انسان شوند. با افزایش محبوبیت تفریحاتی مانند موج سواری و غواصی، میزان صدمات ناشی از گزیدگی توسط ماهی ها و بی مهرگان زهرآگین رو به افزایش است. گونه هایی که می توانند به انسان آسیب برسانند شامل سفره ماهی، عروس دریایی، سنگ ماهی، توتیای دریایی و عقرب ماهی هستند که در آب های ساحلی گرمسیری زندگی می کنند. جلوگیری پیش از هرگونه فعالیت تفریحی، مسافران باید درباره ویژگی ها و زیستگاه حیواناتی كه ممکن است با آن ها رو به رو شوند اطلاعاتی کسب كنند. در شب و در هوای گرم وقتی مارها تمایل بیشتری به فعالیت دارند مسافران باید از محیط اطراف خود آگاه باشند و لباس های محافظتی به تن کنند؛ در مناطقی که احتمال برخورد با مارهای سمی و حشرات خطرناک وجود دارد باید چکمه های بلند، لباس آستین بلند و شلوار پوشیده شود. همچنین در آب هایی که ممکن است زیستگاه حیوانات خطرناک باشند باید لباس غواصی، چکمه شنا یا کفش های محافظ پوشیده شود. درمان در صورت مارگزیدگی یا نیش حشرات یا حیوانات آبزی زهرآگین باید فوراً به پزشك مراجعه شود. شناسایی گونه حشره یا حیوانی که فرد را گزیده به درمان کمک می کند. بنابراین در صورت باید امکان از حیوان عکس گرفته و آن را به پرسنل پزشکی نشان داد. توصیه می شود در حین انتقال قربانیان به مراکز پزشکی اندام گزیده شده بی حرکت نگه داشته شود و انواعی از باندهای فشاری که جریان خون را محدود نمی کنند استفاده شوند. پادتن برخی از مارها در مراکز پزشکی موجود است. بنابراین دانستن گونه ی مار برای درمان نیش آن بسیار مهم است. اگر فرد گزیده شده حیوان را ندیده باشد یا نتواند آن را شناسایی کند، کادر درمانی بر اساس ماهیت آسیب و اثرات بالینی آن اقدامات درمانی لازم را انجام خواهند داد. به خاطر داشته باشید که در بعضی موارد علائم و نشانه های حاصل از گزیدگی ممکن است ساعت ها بعد ظاهر شوند. علائم گزیدگی می توانند شامل تورم خفیف و قرمزی ناحیه گزیده شده یا علائم شدیدتری مانند مشکل در تنفس یا بلع، درد قفسه سینه یا درد شدید در محل گزیدگی باشند. درمان بسته به شدت علائم متفاوت خواهد بود. داروهای تجویزی برای درمان گزیدگی شامل دیفن هیدرامین، استروئیدها، داروهای ضد درد و آنتی بیوتیک هستند. Source: www.nc.cdc.gov

سالیانه افراد زیادی مورد حمله حیوانات قرار گرفته و توسط آن ها گزیده و گاز گرفته می شوند. حیواناتی مانند مرغ و خروس، خزندگان و بزها، به طور طبیعی میکروب های بیماری زا برای انسان را در بدن خود حمل می کنند. حیوانات دیگری مانند جوندگان، خفاش ها و پستانداران نخستین مانند میمون ها و گوریل ها نیز می توانند ناقلین میکروب های بیماری زا باشند. حیوانات مختلف حتی آن هایی که اهلی بوده و با انسان ها ارتباط نزدیکی دارند در صورتی که احساس کنند خودشان یا فرزندانشان در خطر هستند ممکن است به انسان حمله کنند.

جالب است بدانید که بر طبق آمارها حملات حیوانات اهلی به مراتب بیشتر از حملات حیوانات وحشی است و عفونت های حاصل از گاز گرفتگی ممکن است به بیماری های جدی یا مرگ بیانجامند. در این مقاله متداول ترین روش های انتقال بیماری از حیوانات به انسان بررسی می شوند.

گاز گرفتگی توسط حیوانات، در سفر: جلوگیری و درمان

مسیرهای انتقال بیماری

گاز گرفتگی و خراش

گاز گرفتگی توسط پستانداران خاصی که هنگام سفر به کشورهای خارجی ممکن است با آن ها مواجه شوید (مانند میمون، سگ، خفاش و جوندگان) خطر عفونت های جدی را به همراه دارد. بزاق این حیوانات ممکن است آنقدر آلوده به عوامل بیماری زا باشد که برای ایجاد عفونت حتی یک خراش کوچک نیز کافی باشد.

جلوگیری

مسافران قبل از عزیمت باید واکسن کزاز  و هاری دریافت کنند. مسافران هرگز نباید سعی کنند به حیوانات (چه حیوان خانگی باشند چه حیوان وحشی) دست بزنند یا به آن ها غذا بدهند خصوصاً در مناطقی که هاری در آن ها شایع است. والدینی که به همراه کودکان خردسال خود سفر می کنند باید در اطراف حیوانات با دقت مراقب فرزندشان باشند زیرا احتمالاً گزیدگی در کودکان بسیار بیشتر بوده و  شدت آسیب در آن ها بیشتر است.

در صورت گزیدگی توسط حیوانات چکار کنیم؟

برای جلوگیری از عفونت کردن محل گزیدگی یا خراش، باید به سرعت آن را با آب و صابون تمیز کرد. زخم های آلوده به بافت نکروزه، خاک یا سایر مواد خارجی باید فوراً توسط کادر پزشکی دبرید شوند (دبریدمان به حذف پوست مرده یا عفونی شده از روی زخم برای کمک به بهبود زخم گفته می شود).  برای درمان گزیدگی یا خراش توسط سگ یا گربه معمولاً آنتی بیوتیک تجویز می شود؛ زیرا این زخم ها ممکن است منجر به عفونت های موضعی یا سیستمیک شوند.

مراقبت از زخم به ویژه در موارد مشکوک به هاری یا کزاز بسیار اهمیت دارد. کادر پزشکی باید مسافری که دچار گزیدگی یا خراش توسط حیوان شده است را به دقت معاینه کنند (خصوصاً اگر حیوان بی دلیل به فرد حمله کرده باشد)؛ پس از معاینه در صورت نیاز به فرد واکسن هاری تزریق می شود. بیماری هاری در اغلب موارد در سگ ها، حیوانات گوشت خوار و خفاش ها دیده می شود، اما در پستانداران نخستین (مانند میمون ها) و جوندگان نسبتاً نادر است. با این همه، مسافران در صورت گزیدگی توسط هر حیوانی باید به پزشک مراجعه کنند. اگر فرد توسط میمون گاز گرفته شود خطر آلودگی با ویروس B PEP وجود دارد.

افرادی که در معرض خطر بیماری کزاز قرار دارند، اما واکسینه نشده اند به  یک دوز از واکسن حاوی توکسوئید کزاز (Tdap ، Td یا DTaP) نیاز خواهند داشت. این امر همچنین برای افرادی که از زمان آخرین واکسن شان بیش  از 5 سال می گذرد یا افرادی كه کمتر از 3 بار واكسن كزاز زده اند نیز صدق می كند.

مارگزیدگی، نیش حشرات یا گونه های آبزی زهراگین

مارگزیدگی معمولاً در مناطقی که جمعیت های متراکمی از مارها وجود دارد مانند جنوب شرقی آسیا، جنوب صحرای آفریقا و مناطق استوایی قاره آمریکا اتفاق می افتد. 25 -40 درصد از مارگزیدگی ها منجر به علائم شدیدی نشده و چندان خطرناک نیستند.

نیش عنکبوت و عقرب دردناک بوده و ممکن است در کودکان و خردسالان منجر به بیماری و مرگ شود. سایر حشرات، مانند پشه ها و کنه ها می توانند منجر به انتقال عفونت ها به انسان شوند.

با افزایش محبوبیت تفریحاتی مانند موج سواری و غواصی، میزان صدمات ناشی از گزیدگی توسط ماهی ها و بی مهرگان زهرآگین رو به افزایش است. گونه هایی که می توانند به انسان آسیب برسانند شامل سفره ماهی، عروس دریایی، سنگ ماهی، توتیای دریایی و عقرب ماهی هستند که در آب های ساحلی گرمسیری زندگی می کنند.

گاز گرفتگی توسط حیوانات، در سفر: جلوگیری و درمان

جلوگیری

پیش از هرگونه فعالیت تفریحی، مسافران باید درباره ویژگی ها و زیستگاه حیواناتی كه ممکن است با آن ها رو به رو شوند اطلاعاتی کسب كنند.

در شب و در هوای گرم وقتی مارها تمایل بیشتری به فعالیت دارند مسافران باید از محیط اطراف خود آگاه باشند و لباس های محافظتی به تن کنند؛ در مناطقی که احتمال برخورد با مارهای سمی و حشرات خطرناک وجود دارد باید چکمه های بلند، لباس آستین بلند و شلوار پوشیده شود. همچنین در آب هایی که ممکن است زیستگاه حیوانات خطرناک باشند باید لباس غواصی، چکمه شنا یا کفش های محافظ پوشیده شود.

درمان

در صورت مارگزیدگی یا نیش حشرات یا حیوانات آبزی زهرآگین باید فوراً به پزشك مراجعه شود. شناسایی گونه حشره یا حیوانی که فرد را گزیده به درمان کمک می کند. بنابراین در صورت باید امکان از حیوان عکس گرفته و آن را به پرسنل پزشکی نشان داد. توصیه می شود در حین انتقال قربانیان به مراکز پزشکی اندام گزیده شده بی حرکت نگه داشته شود و انواعی از باندهای فشاری که جریان خون را محدود نمی کنند استفاده شوند. پادتن برخی از مارها در مراکز پزشکی موجود است. بنابراین دانستن گونه ی مار برای درمان نیش آن بسیار مهم است.

اگر فرد گزیده شده حیوان را ندیده باشد یا نتواند آن را شناسایی کند، کادر درمانی بر اساس ماهیت آسیب و اثرات بالینی آن اقدامات درمانی لازم را انجام خواهند داد. به خاطر داشته باشید که در بعضی موارد علائم و نشانه های حاصل از گزیدگی ممکن است ساعت ها بعد ظاهر شوند. علائم گزیدگی می توانند شامل تورم خفیف و قرمزی ناحیه گزیده شده یا علائم شدیدتری مانند مشکل در تنفس یا بلع، درد قفسه سینه یا درد شدید در محل گزیدگی باشند. درمان بسته به شدت علائم متفاوت خواهد بود. داروهای تجویزی برای درمان گزیدگی شامل دیفن هیدرامین، استروئیدها، داروهای ضد درد و آنتی بیوتیک هستند.

Source: www.nc.cdc.gov

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *